Πριν από λίγο διάστημα βρέθηκα για προσωπικούς λόγους λίγο έξω από την Αντιόχεια της Τουρκίας, εκεί που αγωνίζεται να επιβιώσει η ελληνική μειονότητα. Για την ιστορία να αναφέρω ότι σε εκείνα τα μέρη της Τουρκίας, που συνορεύουν με την Συρία, υπάρχει μειονότητα Ρωμιών στην κατεστραμμένη από τον σεισμό Αντιόχεια, στην πόλη Αλτινόζου – η λεγόμενη κίτρινη γειτονιά – και στο χωριό Τόκατσλι, λίγο έξω από την κωμόπολη που μόλις ανέφερα.
Οι Ρωμιοί στις τρεις αυτές περιοχές προσπαθούν να κρατήσουν την γλώσσα – όσο μιλάνε γιατί είναι αραβόφωνοι κατά κύριο λόγο, την Θρησκεία – είναι ο ισχυρότερος κρίκος με την Ελλάδα – και φυσικά τη συνοχή και συνέχεια των οικογενειών τους. Μεταξύ άλλων κατά τη διάρκεια της διαμονής μου στα μέρη εκείνα, διαπίστωσα ότι με τους μειονοτικούς της Αντιόχειας μας συνδέει και κάτι άλλο, πέρα από τα προαναφερόμενα. Και φυσικά αναφέρομαι στο κυνήγι.
Χωρίς να έχω καμία απολύτως ενημέρωση από πριν για το θέμα είδα ότι οι Ρωμιοί της Αντιόχειας, της Αλτίνοζου και του χωριού Τόκατσλι, είναι δεινοί κυνηγοί. Παθιασμένοι και πολύ έμπειροι, με σεβασμό στο θήραμα και στο περιβάλλον, ασκούν την δραστηριότητά μας όπως ακριβώς εδώ, από πατέρα σε γιο. Αποτελεί οικογενειακή κληρονομιά το κυνήγι στους Έλληνες της Αντιόχειας. Από παιδιά, μέχρι πατεράδες και φυσικά παππούδες οργώνουν βουνά και βάλτους ως γνήσιοι τροφοσυλλέκτες. Για λόγους που καταλαβαίνουν όλοι δεν θα αναφέρω ονόματα Ρωμιών που συναναστράφηκα, γνώρισα και με ενημέρωσαν για τον τρόπο που ασκούν τη θήρα.
Με μεγάλη αγάπη για τα σκυλιά, έχουν όλοι ή τουλάχιστον οι περισσότεροι 2-3 σκυλιά, οι νόμοι τους είναι λίγο διαφορετικοί από τους δικούς μας, κυνηγούν κυρίως με τούρκικα όπλα, αν και έχουν άριστη γνώση για τα νέα και τις εξελίξεις των μεγάλων ευρωπαϊκών εταιρειών. Οι νέοι εξασκούνται με αεροβόλα.
Το κυνήγι τους αφορά πολλά θηράματα. Ο υπερπληθυσμός των αγριογούρουνων – όπως και εδώ – έχει στρέψει πολύ κόσμο στη θήρα του μεγάλου τριχωτού θηράματος, ωστόσο όμως και οι λαγοκυνηγοί στα μέρη αυτά δεν είναι και λίγοι. Όσο βγαίνεις από τα ορεινά μέρη που φιλοξενήθηκα και προχωράς προς τα παραλιακά μέρη και τους κάμπους της Αντιόχειας υπάρχει πλήθος υδρόβιων θηραμάτων που κυνηγούν, με τα πρωτεία να κατέχουν η πάπια και το μπεκατσίνι.
Ένας νέος στην ηλικία κυνηγός με ενημέρωσε – πολλές φορές με τη βοήθεια μετάφρασης από το κινητό ή με φωτογραφίες από την google – πώς ο ίδιος και η παρέα του λατρεύουν το κυνήγι μπεκάτσας και πέρδικας, δείχνοντάς μου μάλιστα και τα σκυλιά της παρέας ένα προς ένα. Μάλιστα μου υποσχέθηκαν να με πάρουν μαζί στο επόμενο κυνήγι – άοπλος εγώ – καθώς δεν είχα προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο.
Από αυτά που κατάφερα να μάθω κυνηγούν ακόμα τρυγόνι, ορτύκι, φάσσες, συκοφάγους και εννοείται ότι έχουν την τιμητική τους και οι τσίχλες. Για λόγους ασφαλείας δεν θα δημοσιεύσω πολλές από τις φωτογραφίες που κατέχω από την διαμονή μου εκεί, αλλά σίγουρα θα επιδιώξω στο μέλλον να κυνηγήσω κανονικά με τους Ρωμιούς της Αντιόχειας.
Τις δύο από τις επτά ημέρες που έμεινα εκεί ψήσαμε αγριογούρουνο, και διάφορα φτερωτά θηράματα που είχαν χτυπήσει ήδη. Φιλόξενοι και με αγάπη για την Ελλάδα με αγκάλιασαν δύο φορές όταν έμαθαν ότι εκτός από Έλληνας είμαι και κυνηγός.
Γυρνώντας στην Ελλάδα γύρισα «πλουσιότερος» από εμπειρίες και πληροφορίες. Γύρισα επίσης υπερήφανος για τη σύνδεση που έχουμε με τους Ρωμιούς της Αντιόχειας και των γύρω περιοχών. Και δεν είναι άλλη από το κυνήγι που περνάει από τον πατέρα στον γιο.
Χ.Μ.
enoplois.gr
