Εδώ και περίπου δύο χρόνια, ο Περιφερειάρχης Ηπείρου Αλέξανδρος Καχριμάνης βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα διαρκές κύμα καταγγελιών, δημοσιευμάτων, πολιτικών συγκρούσεων και ελέγχων. Ο ίδιος έχει φτάσει στο σημείο να μιλήσει δημόσια ακόμη και για «συνωμοσία ηθικής δολοφονίας» εις βάρος του, υποστηρίζοντας ότι επιχειρείται η προσωπική και πολιτική του απαξίωση.
Η πραγματικότητα είναι ότι γύρω από το πρόσωπό του έχουν αναπτυχθεί σοβαρές αντιπαραθέσεις. Υπήρξαν έλεγχοι και πειθαρχικές διαδικασίες, ενώ τον Μάιο του 2026 επικυρώθηκε από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση πειθαρχική απόφαση που τον αφορούσε. Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με την Περιφέρεια Ηπείρου, το Πειθαρχικό Συμβούλιο τον απάλλαξε ομόφωνα από τα παραπτώματα που του αποδίδονταν για τις παρεμβάσεις στον Γράμμο και από τέσσερα από τα επτά παραπτώματα σχετικά με τη μεταφορά υλικών από τις πρώην Ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Η Περιφέρεια επέλεξε να προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την υπόθεση.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, όμως, υπάρχει μία πλευρά της δημόσιας παρουσίας του Αλέξανδρου Καχριμάνη που έχει ιδιαίτερη σημασία για χιλιάδες ανθρώπους της υπαίθρου: η σταθερή στάση του απέναντι στους κυνηγούς και στις κυνηγετικές οργανώσεις. Και εδώ δεν μιλάμε απλώς για λόγια της στιγμής.
Ο Καχριμάνης έχει τοποθετηθεί δημόσια και ξεκάθαρα υπέρ της διάκρισης ανάμεσα στον νόμιμο κυνηγό και στον λαθροθήρα. Σε ημερίδα για το κυνήγι στον Αμβρακικό Κόλπο είχε υπογραμμίσει ότι το πρόβλημα δεν είναι οι κυνηγοί αλλά οι λαθροκυνηγοί, χαρακτηρίζοντας παράλληλα τους κυνηγούς ουσιαστικούς και όχι θεωρητικούς φίλους του περιβάλλοντος.
Δεν έβαλε όλους τους κυνηγούς στο ίδιο τσουβάλι
Αυτή ακριβώς η τοποθέτηση έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Για χρόνια ο κυνηγετικός κόσμος διαμαρτύρεται ότι αντιμετωπίζεται συλλήβδην ως περιβαλλοντικό πρόβλημα, χωρίς να γίνεται πάντοτε η απαραίτητη διάκριση μεταξύ νόμιμης θήρας και λαθροθηρίας. Ο Καχριμάνης επέλεξε διαφορετική προσέγγιση. Δεν δίστασε να πει δημόσια ότι άλλο ο κυνηγός που δρα μέσα στο θεσμικό πλαίσιο και άλλο ο λαθροθήρας που παραβιάζει τους κανόνες. Και πήγε ακόμη παραπέρα, αναγνωρίζοντας τη συμβολή των οργανωμένων κυνηγών στην παρουσία και την προστασία της υπαίθρου. Δεν είναι μια αμελητέα τοποθέτηση για μια Περιφέρεια όπως η Ήπειρος.
Μιλάμε για έναν τόπο με βουνά, δάση, απομακρυσμένους οικισμούς και ισχυρή σχέση των κατοίκων του με την ύπαιθρο. Στην περιοχή δραστηριοποιείται ένα εκτεταμένο δίκτυο κυνηγετικών συλλόγων, από τα Ιωάννινα, το Δελβινάκι, την Κόνιτσα και το Ζαγόρι μέχρι το Μέτσοβο, την Ηγουμενίτσα, τους Φιλιάτες, την Παραμυθιά και άλλες περιοχές.
Στο πλευρό της πραγματικής υπαίθρου
Η στάση του απέναντι στους κυνηγούς δεν είναι αποκομμένη από τη συνολικότερη πολιτική φυσιογνωμία που ο ίδιος επιχειρεί να προβάλλει. Ο Περιφερειάρχης Ηπείρου έχει συγκρουστεί δημόσια και για ζητήματα που αφορούν την κτηνοτροφία και τον πρωτογενή τομέα. Τον Ιούνιο του 2026, για παράδειγμα, ζήτησε την άμεση ανάκληση εγκυκλίου που δημιουργούσε περιορισμούς στη μετακίνηση κοπαδιών προς τους ορεινούς βοσκοτόπους, κάνοντας λόγο για «έγκλημα κατά της κτηνοτροφίας». Είχε προηγηθεί η σκληρή κριτική του προς το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης για τις παθογένειες στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στο ΟΣΔΕ και στη διαχείριση του γάλακτος. Ο ίδιος υποστήριξε ότι είχε προειδοποιήσει εδώ και χρόνια για τα προβλήματα αυτά χωρίς να εισακουστεί. Έτσι σχηματίζεται μια συγκεκριμένη πολιτική εικόνα: ενός αυτοδιοικητικού που επιλέγει συχνά να παίρνει θέση για τις δραστηριότητες και τα επαγγέλματα που συνδέονται άμεσα με το βουνό, την κτηνοτροφία και την ύπαιθρο. Και μέσα σε αυτή την εικόνα εντάσσεται απολύτως και η σχέση του με τον κυνηγετικό κόσμο.
Γιατί ένας Περιφερειάρχης που έχει επιλέξει να συγκρουστεί ανοιχτά σε μια σειρά ζητημάτων και να υπερασπιστεί κοινωνικές ομάδες της υπαίθρου βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο τόσο σφοδρών αντιπαραθέσεων; Την απάντηση σε αυτό θα τη δώσουν τα γεγονότα και οι θεσμοί.
Οι κυνηγοί, πάντως, γνωρίζουν ποιος μίλησε καθαρά
Για τον κυνηγετικό κόσμο, ένα πράγμα είναι καταγεγραμμένο: όταν άλλοι αντιμετώπιζαν τον κυνηγό περίπου ως εξ ορισμού αντίπαλο του περιβάλλοντος, ο Καχριμάνης αρνήθηκε αυτή τη λογική. Υπερασπίστηκε δημόσια τον νόμιμο κυνηγό. Ξεχώρισε τη θήρα από τη λαθροθηρία. Και αναγνώρισε στους κυνηγούς έναν ενεργό ρόλο στην προστασία και στην καθημερινή παρουσία στην ελληνική ύπαιθρο.
Σε μια εποχή κατά την οποία η ελληνική περιφέρεια αδειάζει, η κτηνοτροφία πιέζεται και παραδοσιακές δραστηριότητες της υπαίθρου βρίσκονται διαρκώς αντιμέτωπες με νέους περιορισμούς, αυτή η στάση έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία. Ο Αλέξανδρος Καχριμάνης μπορεί να βρίσκεται στο επίκεντρο σκληρών αντιπαραθέσεων και θεσμικών ελέγχων. Μπορεί να έχει απέναντί του πολιτικούς αντιπάλους και επικριτές. Οι συγκεκριμένες υποθέσεις πρέπει να κρίνονται με στοιχεία και όχι με συνθήματα. Αλλά για τους κυνηγούς της Ηπείρου υπάρχει ένα χειροπιαστό δεδομένο: ο Περιφερειάρχης έχει τοποθετηθεί δημόσια υπέρ τους όταν χρειάστηκε, υπερασπιζόμενος τη διάκριση ανάμεσα στον νόμιμο κυνηγό και στον λαθροθήρα και αναγνωρίζοντας τη συμβολή τους στην ύπαιθρο. Και τελικά ίσως εκεί βρίσκεται και η σύνδεση των δύο ιστοριών: ένας Περιφερειάρχης που έχει επιλέξει πολλές φορές τη σύγκρουση αντί της σιωπής βρίσκεται ο ίδιος αντιμέτωπος με μια παρατεταμένη περίοδο σκληρής δημόσιας πίεσης. Το ποιος έχει δίκιο σε κάθε επιμέρους υπόθεση θα το κρίνουν οι αρμόδιοι θεσμοί. Το ποιος στάθηκε δημόσια δίπλα στον κυνηγετικό κόσμο, όμως, είναι ήδη καταγεγραμμένο.
